بمناسبت سالروز میلاد نیما یوشیج پدر شعر نو فارسی
علی اسفندیاری مشهور به نیما یوشیج که بنیانگذار شعر نو فارسی است در ۲۱ آبان ۱۲۷۴ خورشیدی بدنیا آمد. در دوازده سالگی به همراه خانواده به تهران رفت و در مدرسه عالی سن لویی مشغول تحصیل شد. نیما خود می نویسد: " .. مراقبت و تشویق یک معلم خوش رفتار، که "نظام وفا" شاعر به نام امروز باشد، مرا به خط شعر گفتن انداخت." در این زمان است که با زبان فرانسه آشنایی پیدا میکند و شعر گفتن به سبک خراسانی را نیز شروع می کند.
نیما وجود وزن را برای شعر ضروری می دانست ولی معتقد بود یکسان بودن طول مصراع ها در یک شعر مهم نیست البته از وزن و قافیه که مربوط به شعر کهن است، سود می برد. مهم ترین ویژگی شعر نیما کوتاه و بلند کردن مصراع های شعر است که سرآغازی برای حرکت دیگران نیز شد.
نیما نخستین شاعر نوپرداز در ایران نبود، پیش از او نیز افراد دیگر، چون ابوالقاسم لاهوتی، تقی رفعت و ... بیرون از قالب های رسمی اشعاری سروده و منتشر کرده بودند. ولی نیما کسی بود که با دقت زیاد و صرف وقت بسیار (حدود 38 سال) توانست قالبهای کهن را در هم بریزد و راهی نو پیش پای شعر فارسی باز کند.
خانه ام ابری ست...
خانه ام ابری ست
یکسره روی زمین ابری ست با آن.
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد میپیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
خانه ام ابری ست اما
ابر بارانش گرفته ست.
در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،
من به روی آفتابم
می برم در ساحت دریا نظاره.
و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره ، نی زن که دائم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود
راه خود را دارد اندر پیش.
|شرح مطلب|
