نکاتی درباره دعای تحویل سال و بهار

تحلیل و برداشت زیر بر اساس رهیافتی است که مربوط به اولین نوروز تجربه شده در خارج از ایران است. در آن زمان به این فکر میکردم که چطور ما ایرانیها از چند هزار سال پیش بهار را برای شروع سال نو انتخاب کردیم؟ چگونه به این تقویم دقیق جلالی رسیدیم؟ و واقعا بهار با خود چه خصوصیتی دارد که فصول دیگر ندارند؟و به تحویل سال فکر میکردم...تا به دعای تحویل سال رسیدیم.

یا مقلب القلوب و الابصارـ یا مدبراللیل و النهار ـ یا محول الحول و الاحوال ـ حول حالنا الی احسن الحال

تنها چیزی که در این دعا محور است تحول و دگرگونی است و این مهمترین رابطه دعای تحویل سال با بهار است. صحبت از تحولات اساسی است که میتواند مسیر زندگی را عوض کند و در مسیری قرار دهد که خداوند نیز از این روند راضی باشد. تحولاتی که همه ما انسانها نیاز داریم تا دچار روزمرگی نشویم و خودمان را تکرار نکنیم. درست مثل بهار که طبیعت با تمام پهنه و جزییاتش متحول میشود و حرکتی جدید آغاز می کند  و این است پیام بهار که باید متحول شد نو شد.

و اما نکاتی که در این دعا وجود دارد(نکاتی که بنده پی برده ام):

|+|

پروین اعتصامی

                                           بمناسبت سالروز میلاد پروین اعتصامی

پروین اعتصامی، شاعر نامدار معاصر ایران از گویندگان قدر اول زبان فارسی است که با تواناترین گویندگان مرد ، برابری کرده و به گواهی اساتید و سخن شناسان معاصر گوی سبقت را از آنان ربوده است. رمز توفیق این ارزشمند زن فرهنگ و ادب فارسی، علاوه بر استعداد ذاتی؛ معجزه تربیت و توجه پدر ادیب اوست که علیرغم محرومیت زن ایرانی از امکانات تحصیل و فقدان مدارس دخترانه، خود به تربیت او همت گماشت و دختر با استعداد و با سرمایه معنوی خود را به مقامی که در خورد او بود رسانید.
زندگینامه
رخشنده اعتصامی مشهور به پروین اعتصامی از شاعران بسیار نامی معاصر در روز 25 اسفند سال 1285 شمسی در تبریز تولد یافت و از ابتدا زیر نظر پدر دانشمند و سخندان خود که با انتشار کتاب (تربیت نسوان) اعتقاد و آگاهی خود را به لزوم تربیت دختران نشان داده بود، به رشد پرداخت. در کودکی با پدر به تهران آمد. ادبیات فارسی و ادبیات عرب را نزد وی قرار گرفت و از محضر ارباب فضل و دانش که در خانه پدرش گرد می آمدند بهره ها یافت و همواره آنان را از قریحه سرشار و استعداد خارق العاده خویش دچار حیرت می ساخت. در هشت سالگی به شعر گفتن پرداخت و مخصوصاً با به نظم کشیدن قطعات زیبا و لطیف که پدرش از کتب خارجی (فرنگی- ترکی و عربی) ترجمه می کرد طبع آزمایی می نمود و به پرورش ذوق می پرداخت. در تیر ماه سال 1303 شمسی برابر با ماه 1924 میلادی دوره مدرسه دخترانه آمریکایی را با موفقیت به پایان برد و در جشن فراغت از تحصیل خطابه ای با عنوان" زن و تاریخ" ایراد کرد. او در این خطابه از ظلم مرد به شریک زندگی خویش که سهیم غم و شادی اوست سخن می گفت .

|+|